Bütün aşıkların gözünde, sevdikleri, ‘en’ güzel ve yegâne güzeldir. Bütün güzellikler onundur. Hiçbir aşık, sevdiğinde
hata bulamaz. Hem zaten aramaz. Elinden gelse bütün güzellikleri ona verir. Güzeller onu. Uğruna divanlar yazar. Hatta
hiç hakkı olmadığı halde, güneşi dahi utandırır. Ona göre güneş, sevgilisinin cemalinden bulutların arkasına gizlenmiştir.
Sadece yeryüzü değil, kâinattaki ‘bütün’ güzellikler ve hüsünler o sevgilinin güzelliğinin birer yansımasıdır. Ay onun
yüzü, güneş onun saçlarıdır. Bütün şarkılar onu söyler. Size herşey onu hatırlatır. Bulutlar yağmur olur, onun ayrılığına
ağlar. Hiçbir şey yoktur ki ondan bahsetmesin, onu hatırlatmasın. Aşk değil midir ki, herşeye yol açtırır, Mecnun’un
elleriyle.

Aşıklar, sevdikleri uğruna, sadece kendilerini değil, şehirleri bile yakarlar. Yar uğruna can verilir, yoluna toprak olunur;
yine de vazgeçilmez ondan. Onsuz yaşanmaz zira. Başka güzel de yoktur. Çünkü, aşkın gözü kördür. Sadece onu
görür. Böylesi bir sevgilidir sevdikleri. Hem, aşıklar, haksız da değildirler; sevgi müfrittir. Sevgiler abartılıdır. Sevdiğini
sonsuzuna sever insan. Başka türlü sevemez. Sevgilinin güzelliğini zamanın başlangıç ve sonuna yayar, öylece sever.
Sonsuzlaştırıp, ezelî ve ebedî sayar, öyle sever insan. Hem sonra tapar bile ona. Mecnun, Leyla’sız yaşayamaz. Onun
hüsnüne, mükemmelliğine ve belki de bir buselik ihsanına karşı savunmasızdır. Sevmeden edemez. Güzellik gerekçesiz
sevilir. Sevince bağlanır insan. İntisap eder. Ona inanır. Yüreğini ona verir. Bir şarkıda söylendiği gibi, yüreği onda
kalırsa yaşayamaz.


"Mary, zevk veren biri gibisin
Ama gerçekte gözyaşısın."

Ne ki, ağlanır sonra. Hüzünlere bölünür saatler. Zaman hoyratça çeker yüreğinizle bağlandığınız herşeyi. Zaman içre
olan herşey ama herşey yiter gider, gözyaşlarınıza bakmadan. Güneş niyetine sevilen aynalar bir anda kırılır, tuz-buz
olur. Bütün emeller ansızın elemlere dönüşür. O zaman sevginin verilmesi insana yapılabilecek en büyük kötülük olur.
Yoksa sevgi bağlamasa insanları, ayrılık acı verebilir mi?

Böylesi bir duygudur aşk. Tekelcidir.* Şefkat kadar şefkatli değildir çünkü. Alabildiğine bencildir. İnsan sevdiğini
sonsuzuna sever. Sonunu düşünmeksizin. Sonsuzmuşçasına. Sevdiğinin hiçbir zaman ulaşamayacağı bir paha biçer,
öylece sever insan. Ve aşık sadece sevdiğini görür. Sevgisini başka yere yayamaz. Sadece bir yere odaklar. Aşkın
gözü bu yüzden kördür. Bütün zamanların en güzel ve biricik varlığıdır sevgili. Eşi ve benzeri yoktur. Münezzeh ve
mukaddestir. Zamanın kayıtlarından uzaktır. O hep güzeldir. Ondan öncesi ve ondan sonrası yoktur. Onsuz geçen
zamanlar yaşanmamıştır.

Halbuki sevgili, Tanrı’ya ne kadar da çok benzemektedir. Acaba bu yüzden mi insanlar yanlışlıkla Tanrı’ya gidecek
mektubu sevgiliye bırakırlar? Peki ya, aşkın gözü Tanrı tek olduğu için mi kördür? Bu yüzden mi aşkın saltanatı
sevgilinin mecazı kadar sürer?

Aşk, adresini yitirmiş bir sevgidir.

Duyguların doğru yerde kullanılmaları için tüm sevgileri, Bir Olana, özellikleri sevginin ve aşkın resmettiği tabloya uyana
vermeli insan. Ancak o zaman, inhisarcı olan aşk başka güzelleri incitmemiş olur. Ve yine ancak o zaman, sonsuz
olana ve kusursuz olana aşık olabilen duygular, yanlış adreslerde gezinmemiş olur.

Eğer gerçekten duyguların yanlış adreslerde örselenmesi istenmiyorsa, hangi duygunun nerede kullanılacağını iyi
bilmek gerekiyor. Aşk, solmayan Güneşi resmeder; güneşçiklere benzeyen aynaları değil. Güneşi bulan, bütün aynaları
bulur. Ayna biriktirenlerin ise Güneş garantisi yoktur.

Bütün aynalar kırılır, ama Güneşe dokunamazsın bile.

Velhasıl, Leyla Mecnun’un hayalindeki sevgilinin özelliklerine, Mecnun’u aşk derecesinde kendisine bağlayan
sonsuzluklara sahip değildir. Leyla aşkın penceresinden görünecek endama sahip değildir. Ve emin olunuz ki, eğer
Mecnun Leyla’ya kavuşmuş olsaydı, ne Leyla ‘Leyla’ olurdu, ne de Kays ‘Mecnun.’ Çünkü, sevginin resmettiği sevgili,
sevginin yöneltildiği sevgiliden farklıdır.

O’ndan başka hiçbir sevgili aşkın fiyatına değmez.

Bundandır ki insan, mektubu okumalı; adresleri değil. Mektubun resmettiği adresleri aramalı. Bulduğu adreslere mektup
bırakmamalı. Yoksa duygularını hoyratça kullanmış olur. Haberini ulaştıramaz sevdiğine. Arzularını acılara dönüşürken,
sevme gerekçelerini de zamanın kollarında erirken izler. Ve hiçbir şey yapamaz. Bu yüzden, O’nu sevmeli insan. O’nu
bulmak için, kendini okumalı. Yoksa kendini okumadan ‘onu’ bulur, ama O’nu bulamaz.

* Aşkın tekelci olması, başka güzel tanımaması gerçek sevgilinin Vahid ve Ehad oluşundan kaynaklanıyor olmasın?

Mücahit Bilici

“Kulluk et belki sen de âşık olursun.”

bir gelincik tarlasına benzeyen gülüşü gizem
bırak da öpeyim yalnızlığını

Sen hiç gelincik gördün mü?

Bir kere yapraklarına tutayım dedim, eriyip kaldı ellerimde.

 O zaman ağlamadığıma ağlarım simdi.

Saklandığım türkülere söylediğim şiirler vardı.

Alıp götürsünler diye sesimi sana verdim.

Tutanağa geçen sözlerimin

sebepsiz bekleyişleri de çâre olmadı yeni türkülerime.

Bunun içindir ki güvercin bakışlı olmak heyecan veriyor bana.

Bunu biliyor ve ağlamıyorum. Ağlasam ne değişecek?

Bunu da bir zarfın üstüne yazarak postalıyorum aşka.

Cevabı ilginç olduğu kadar yakıyor yüreğimi:

“Bul ve tanış kendinle, hayat sende anlam kazanmadıkça sana verebileceğim bir şey yok.”

Neden kendime yabancı kalmışım diye eğilip topluyorum çiçeklerini hüznün.
Unuttuğum bir şey vardı: akşam olduğunda saatlerce dönüp duran bulutları görünce rüzgâra bırakılmak ve çıkıp gitmek hayalden öte sandığım isimler zincirine. Biliyorum bir gün gelecek ve defterinin arasına bıraktığım her şeyi saksıdaki çiçeğin köklerine bırakacak duasında kendini unutan adam. Çiçek filiz verecek ve aldığı soluğun anlamına varacak. Sen hangi dalında açacaksın çiçeğin?

Dostluğun yarım açılan kapılarından geçip merdivenlerden hızla tırmanan bir postacının elindeki zarfa tutuşan bir kelebek olmayı ne çok istedim. Sitem ve hüzünlerin orta yerinde oturup gözyaşlarını sayan bir çocuk olmak içimi kemiriyor.

Kapıyı açtığımda bir tebessüm vermiyor bana eski dostlar. Ben hangi yüzümle tırmanayım mutluluk merdivenine? Bıraktılar âh yazık, çekemediler tesbih tanelerini. Postacımız nergisin bile tahammülü sınanıyor bak!

Ağlayışlarına anlam katamadılar eski sevinçlerimin. Lirik bir şiir diye kalbime kazındı adın. Sana bir ömür gülümseme borcum var diye mahkûmun oldum.

Yazdıklarımın anlamlı olmasını ve tüm yazdıklarımda beni bulmayı istiyorsan bütün yazdıklarımı birbiri ardına okuman yeterlidir demiştim. Hiç kimse doğru dürüst okumadı.

Kapının altından bıraktığım dipnotlar benim en büyük itiraflarım oldu.

Fakat hiçbir zaman bir şiirle anlatmadım kendimi.

Saklandığım şeylerdi mısralarım.

Mektuplarım ve şiirlerim hüznümün paylaşılmaz yalnızlığını vururken kıyıya, akşamları beni düşlerinde bulacak bir kalbim olsun istemiştim. Sebepsiz bir acımaya dönünce satırlar ve bakışlar, söz vaktinde bana susmak düştü hep.
Yüreğinize su serpen bir soluk dahi olsa, her kelime içine bir ateş gibi düştükçe, insanın tutunası gelmiyor hayatın gözbebeğine.

Âh... Uzak bir ihtimal değil sokaklarda bir gülün yaprağını yere düşürmek ya da kendi gölgesinden kaçarken yakalanmak kör bir dilencinin donuk bakışlarına.

 Beni kimler anlayacak diye kaygısının olmaması ne güzel yüreğimin. Yaşayıp gidiyorduk, sanki kalbimi boydan boya çizdirecek ne vardı?

Artık / rüyasına da yenik düşüyor insan. Sabahları kapımda ağlayanın, minareden sarkan serçe kuşunun bir kanadı olsaydım. Âh bir olsaydım!

Gideceğim sadece bir pervaz vardı. Hüzünler bir yangını söndürmüyormuş demek.

Gittikçe çoğaltıyormuş gökyüzü güllerimde alevlerini.

Ne yazacağını bilmeyen adam, alıp çıktı güneşin saçlarını gizlediği memlekete doğru aşkını. Vuslat vuslat olalı böyle ayrılık görmedi. Yolu ezber bilinen aşklar yürüsün, biz kalkmayalım zamanın durduğu bu masadan.

Ey ülkesi dua kokan günlerin melikesi, sana anlatmak istediğim çâresizliğimin bin dildeki ifadesidir bu. Dua diye ellerimi kaldırsam unutur dilim heybemde fakirliğimi. Îcâza yeltenen sözlerin bilmediği bir akışla akıyorum sana.

Bu yüzden dağılıyor duyuşun ritmine mest olan niyaz.

Kendimin tanığıysam dalgınlığımın şevkine zindedir her dem yüreğim. Hüküm sevmekse, ben aşk mahkûmluğu için giydiğim elbiseyi çıkarmam. Bütün sıfatlardan arınarak karşında olmayı da bir erdem sayıyorum.

Aşk yarasına kan bedeli istemem.

Yeter ki sükûna ermesin hiç fer/yâdımız.

Bitmesin hücremizde vuslat huzuru.

Galebe çalıyor ruhuma zulmet.

Dua ışığına kavuşmak için sevginin gayesine sımsıkı tutunuyorum. Sabah olmadan yine akşama çıkıyorum.

Ya Hayy.

 Bu nasıl cefadır senden gelip sana ulaşamayan.

İçimde kızgın bir çöl gibi kanAdıkça susayan…

Göğsüm, arı peteği; ateşe su vuruyor göz göz.

Bu hazin ruhumun yok mudur saltanatı. Açık bıraksam uçar gönül kuşu eşiğimizden. Ağrıyan yalvarışta önemi var mıdır seslerimizin?

Diz çökmeye gelseydim tülden bir duvara nakışladığım söz, sıcak bir sızıyla

dolanırdı ömrüne anlam katan şefkati.

FAZİLET KILIÇASLAN

(Bismillâhirrahmânirrahîm) demekdir.

 Abdüllah ibni Abbâs diyor ki,

 Resûlullah “sallALLAHü aleyhi ve sellem” buyurdu ki,

(Kur’ân-ı kerîme saygı göstermek, E’ûzü okuyarak başlamakla olur

ve Kur’ân-ı kerîmin anahtarı, Besmeledir).


ALLAHü teâlâya yaklaşmak isteyenler,

 E’ûzü’ye yapışmakda, Ondan korkanlar da,

E’ûzü’ye sarılmakdadır. Günâhı çok olanlar E’ûzü’ye sığınmışdır.

ALLAHü teâlâ, Nahl sûresinin doksanyedinci âyetinde meâlen,

Peygamberine “sallALLAHü aleyhi ve sellem”

(Kur’ân-ı kerîm okuyacağın zemân E’ûzü... söyle) buyurmuşdur.

Bu emr, (ALLAHın rahmetinden uzak olan ve gazabına uğrayarak dünyâda ve âhiretde helâk olan şeytândan,

ALLAHü teâlâya sığınırım, korunurum, yardım beklerim.

Ona haykırır, feryâd ederim de!) demekdir.

Peygamberimiz “sallALLAHü aleyhi ve sellem” buyurdu ki:

 (Hoca çocuğa, Besmele okur, çocuk da söyleyince,

ALLAHü teâlâ, çocuğun ve anasının ve babasının ve hocasının Cehenneme girmemesi için sened yazdırır).