O gül, aşkın mihrâbıdır,tende cânım “Gül” diyor,
Mihrâbıdır “Gül” uşşâkın,âh eder bülbül diyor,
Tende cânım âh eder, dil-beste gönül diyor,
“Gül” diyor, bülbül diyor, gönül diyor,Rasûl diyor.


***
O, Efendiler Efendisi, ALLAH ’ın müjdesi, insanlığın müjdecisi, O, hem “Halîl” hem “Habîb”, hem “Sıddık” hem “El-Emîn” O, sevgi tohumları atıp, kardeşlik duyguları yeşerten; toprağa yağmur, karanlığa nûr, beşeriyete gurur ve gönlümüze sürûr olan Sevgililer Sevgilisi…

Bakın ne buyuruyor muhabbete ve zıddına dair: Sana günah olarak, husümeti devam ettirmen yeterlidir, çünkü bu, gıybete kapı açar.

Muhabbeti sâdık olanlar, sevdiğinin yolundan gider ve ona itaat eder…
O’nun yolunun altın silsilesinden Bayezid-i Bistamî’ye (k.s.) müracaat eden bir derviş:

“Beni ALLAH ’a (c.c.) yaklaştıracak bir amel tavsiye et.” deyince. Bayezid (k.s.) ona, şu öğütte bulunur: “ALLAH ’ın veli kullarını sev! Onların gönlüne girmeye çalış! Çünkü ALLAH (c.c.), her gün o ariflerin kalplerine 360 defa nazar eder. Bu nazarlar esnasında seni de orada bulsun!..”

Süleyman (a.s.), Sebe melîkesi Belkıs’a îmana davet eden bir mektub gönderdi. O zaman putperest olan Belkıs mektubu okuyunca: “Beyler, ulular! Bana şerefli bir mektup gönderildi. Mektup Süleyman’dandır. Rahman ve Rahim olan ’ın adı ile başlamaktadır.” dedi. Bu tâzim dolayısıyla bazı alimler: “Belkıs, Süleyman’ın (a.s.) mektubuna hürmet edip değer verdiği için îman ile şereflendi.” demişlerdir.

Peygamberlerin ve evliyanın hakîkatinden uzak kalmış, onlardan feyz alamamış, esrar-ı ilahî’den nasipsiz olan ve şekilden öteye gidemeyen kimseler için Hz. Pir Mevlana (k.s.) buyurur: “Sen, solmuş ve ruhu çürümüş bir gönlü teneşir tahtasına yatırıp taraf-ı ilahî’ye götürüyorsun!..” Cenab-ı Hakk sana buyurdu ki: “Ey küstah ve cür’etkar! Burası kabir midir ki, huzuruma ölü bir kalb getiriyorsun?!.”

“Git de huzuruma esrar-ı ilahî ile diri olan bir gönül getir ki, dünyanın yeşillik ve gülistanlığı onun sayesindedir.”

Onu neler sevmedi, kimler sevmedi ki...

Onu her şey sevdi, her varlık sevdi.
İşte onu sevenlerin bazıları:

Bulutlar sevdi onu, güneşten koruyarak...
Ağaçlar sevdi onu, toprağı yarıp yerinden çıkarak...
Kurtlar sevdi onu, çobanlara rehber olarak...
Güvercinler sevdi onu, önünde yuva yaparak
Örümcekler sevdi onu, huzurunda ağ örerek...
Keçiler sevdi onu, sütsüz halde iken süt vererek...
Develer sevdi onu, görünce önünde çökerek...
Azgın boğalar sevdi onu, karşısında boyun bükerek...
Geyikler sevdi onu, verdiği sözde durarak...
Dağlar sevdi onu, heyecanından titreyip sallanarak...
Taşlar sevdi onu, avucuna girince “Allah Allah!” diyerek.
Toprak sevdi onu, ayağını vurunca bağrından su fışkırtarak...
Kuyular sevdi onu, kupkuru iken sularla çağlayarak...
Aylar sevdi onu, bir işareti ile iki parçaya ayrılarak...
Güneşler sevdi onu, batmasını geciktirerek...
Melekler de sevdi onu, savaşlarda yardım ederek...
Cinler sevdi onu, sesini duyunca hayran kalarak...
İnsanlar sevdi onu, sesini duyunca hayran kalarak...
Bebekler sevdi onu, can atarak, canlar vererek...


Ama asıl onu Rabbi seviyordu, ona “Habibim” dedi en çok sevdiğini ifade ederek...
Peygamberimizi sevmek, imandır, ibadettir, Cennettir, huzurdur, mutluluktur.
Peygamberimizi sevmek hepimiz için en üstün sevinç ve neşedir, heyecandır ve güzelliktir.
O olmasaydı, ne biz olurduk, ne dünya ve de evren.
Gerçek mü’min olmak onu sevmekten geçiyor. Allah’ı sevmenin ölçüsü de onun izinden yürümekten geçiyor.
Ne mutlu size, ne mutlu bize ki, o bize sevgiyi, sevmeyi ve sevilmeyi öğretti.
Ve onu, canımızdan çok seviyoruz, sevmeliyiz.

Mehmet Paksu

 
Resulullah (asm.) birgün sahabelerine:

"Ah keşke bana doğru, havuza gelen kardeşlerimi bir görsem de, içlerinde şerbetler olan kaselerle onları karşılasam. Cennet´e girmeden önce, onlara (Kevser) havuzumdan içirsem."

Bu sözleri üzerine ona denildi ki:
"Ey Allah´ın Resulü biz senin kardeşlerin değil miyiz?"

O şöyle cevap verdi:
"Sizler benim ashabımsınız (arkadaşlarımsınız). Benim kardeşlerim de beni görmedikleri halde bana inananlardır. Mutlaka ben Rabbimden sizinle ve beni görmeden iman edenlerle gözlerimi aydınlatmasını istedim" (1).

Bir başka benzer hadis-i şerifte de şöyle buyurur:
"Mutlaka kardeşlerime kavuşmamı arzuladım." (Bunun üzerine kendisini dinleyenler) şöyle dediler:
"Biz senin kardeşlerin değil miyiz?"

O şöyle cevap verdi:
"Sizler benim ashabım ve kardeşlerimsiniz. Benden sonra da beni görmedikleri halde bana inanan bir topluluk gelecektir."

Bir zaman geçtikten sonra da şöyle buyurdu:
"Ey Ebû Bekir, senin beni sevdiğini duyduklarından dolayı seni seven bir kavmi sevmek istemez misin? Sen de Allah´ın kendilerini sevdiği kimseleri sev." buyurdu. (2)

---

Bu hadis-i şeriflerde de, Resulullah (asm.) ahir zamanda, ümmetin fesadı zamanında, ihvanlarının (kardeşlerinin) bulunacağından söz ediyor. "Kardeşlerim" dediği kimselere iştiyak duyuyor. Ahirette kevser havuzu başında iken havuza doğru gelecek sağlam imanlı kardeşlerini görmeyi çok istiyor, onlara kevser havuzundan su dağıtmayı arzuluyor.

Şu halde Peygamber´in (asm.) iştiyakına, hasretine sebep olan o kimselerin herhalde, fedakar, sadık, metin, İslam için kendini ortaya koyabilen, bütün itilme-kakılma, horlanma, kınanmalara karşı yılmadan, aldırmadan Resulullah´ın (asm.)ve ashabının yolunda olabilen kimseler olması gerekir. Bunlar Resulullah´ın kardeşleridir. O (asm.), bunlara "kardeşlerim", ashabına "arkadaşlarım" ünvanını veriyor.

Hz. Peygamberin kardeşlerim dediği bu bahtiyarların, O´nu görmeden kuvvetli bir imanla O´na ve getirdiklerine inanmaları son derece önemlidir.

Ayrıca bu kimselerin önemli bir özelliği, Hz. Ebû Bekiri Resulullahı sevdiğinden dolayı sevmek veya, Ebu Bekir (ra.) gibi, Rasulullah´ı seven sahabeleri sevmektir.

Sahabelerin haline bakılırsa, onlar da ilerde gelecek bu iman erlerine, hidayet nurunun aydınlığından sapmayanlara karşı büyük bir ilgi duyuyorlar. Bu kimselerin Cennete girmeden önce kevser havuzu başına geleceklerinden bahsedildiğine ve Resulullah´ın onlara olan iştiyakına bakılırsa, onlar Resulullah´tan sonraki tehlikeli dönemde gelmelerine rağmen, imanlarını muhafaza edecekler, imanla kabre girecekler, cennetlik olacaklardır. (3) Yani Resulullah (asm.) onların imanla kabre gireceklerini haber vermektedir.
---
Kaynaklar:
1. Ramûzu´l-Ehadis s. 361, 4460 hadis (Ebu Nuaym, İbn-i Ömer´den) Ayrıca bk. Hak Dini IV, 2731 (Yuns suresi 62. ayeti ile ilgili olarak Evliyaullah´a havf, hüzün olmayacağı açıklanırken benzer bir hadis-i şerifin mealinden söz edilir): Hayatu´s-Sahabe. II, 567-568 (iki uzun hadisle buradaki hakikata temas ediliyor.
2. Age. s. 461. 5719 hadis. (İbn-i Asakir Bera b. Azib´den).
3. Benzer hadisler için bk. el-Metalibu´l-Aliye, 4241, 8424, Müslim, Taharet, 395 Kenu´l-Ummal, 345, 84.

Hz. Muhammed ( S.A.V.)