Çok şey anlatabilir, yazmaya gönül bağlamış insan… Anlatarak derin vadilerden geçer, derin kuyulardan çıkar… Eğer kelamların sihirli ellerine dokunmuşsa, ab-ı hayat bilmişse mürekkebin siyahi kokusunu kurtuluşu yok; yazacak, yazacak ,gönül kıvrımlarına sızan kalemine şahit olacak… Sıkı sıkı kapattığı odaların anahtarını serecek orta yerlere…Yazacak; cevabını bulacak soruların! Yazacak; meçhulleri malûma çevirecek! Yazacak; fani bedenine ebediyetten bir iki dakika koklatacak… Yazacak; ne anlatacağı nihayete erecek ne de çıktığı kuyular bitecek. Yazacak, yazacak, yazacak… Lâkin, bazı zamanlar var ki zaman çıkıp gitmek istiyor kadranından. Hakikat bir tokat atıyor hayâllerin, meçhullerin dünyasına. Tek kayıtlık acılar silinip gidiyor hakikatin yüzü karşısında… Yazmaya divane adam gönlünün kıvrımlarına bakmaktan hicap ediyor. Tek kayıtlık acısından bahsetmeye utanıyor. İçi susuyor, kelimeler susuyor, kalem susuyor. Susuyor, susuyor, susmaktan öte yol bulamıyor... İşte kalemimin, içimin, kelâmlarımın gelip dayandığı dem şimdi bu dem; zaman susmamın zamanıdır. Bu vatanın hakiki sahiplerinin karşısında konuşamam, anlatamam, hicaba uzanır bütün yollarım… Başta bu vatan için canını beyaza bürüyen, şefkatli toprağımın bağrında yatan “SARIKAMIŞ ŞEHİTLERİ” nin, memleketimin değişik yerlerinde toprağa bir inci tanesi gibi düşen şehitlerimizin ve şu anda sınır boylarında kahramanca savaşıp şehit düşen bu memleketin gerçek sahiplerinin, görevini yapmakta olan vatan evlatlarının huzurunda ”susuyorum”… Mehmed’ im, sevinin başlar yüksekte, Ölsek de sevinin eve dönsek de. Sanma bu tekerlek kalır tümsekte, Yarın elbet bizim, elbet bizimdir, Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir! N.FAZIL KISAKÜREK